اخبار و نقد بازی و نرم‌افزار واقعیت مجازی و واقعیت افزوده، بررسی هدست های واقعیت مجازی oculus , htc vive , valve index , PSVR

محققان راه‌رفتن در فضای واقعیت مجازی را با ثبت نوسان‌های پا شبیه‌سازی کردند

تحقیق جدیدی که توسط محققان صورت‌گرفته است نشان می‌دهد که نوسان‌های لامسه‌ای می‌تواند تأثیر خارق‌العاده‌ای بر حرکات در محیط واقعیت مجازی داشته باشند.

هنگامی‌که صحبت از حرکت در واقعیت مجازی می‌شود، شما دو گزینه برای انتخاب دارید: حرکت آزادانه و یا تله پورت. هرچند فناوری‌های جدید مانند Cybershoes و تردمیل‌های چند جهته Virtuix Omni One با فراهم‌کردن امکان حرکت فیزیکی در محیط واقعیت مجازی در حال سکون برای کاربران نقل و انتقالات در دنیای واقعیت مجازی را به مرحله جدیدی برده‌اند. سرگرمی‌های بر پایه مکان فیزیکی از این نیز فراتر رفته‌اند و در محل‌های بازی با استفاده از فناوری‌های حرکتی به بازیکنان این اختیار را می‌دهند تا به طور فیزیکی با محیط دنیای داخل بازی فعل‌وانفعال داشته باشند.

بر اساس اخباری که به‌تازگی منتشر شده است، محققان ژاپنی به روش جدیدی برای حرکات در واقعیت مجازی دست‌یافته‌اند که از لرزش‌های پا در موقع نشستن برای شبیه‌سازی حرکت استفاده می‌کند.

واقعیت مجازی

این مقاله منتشرشده آزمایش صورت گرفته‌ای را شرح می‌دهد که در آن گروهی از محققان دانشگاه فناوری تویوهاشی (Toyohashi University of Technology) و دانشگاه توکیو شرکت‌کنندگان در این تحقیق را به سه گروه مختلف تقسیم کردند. گروه اول گروهی بودند که به آواتارهایی از تمام بدنشان ازجمله دست‌ها و پا‌هایشان مجهز شده بودند. در سوی دیگر گروه دوم فقط آواتارهایی از دست‌ها و پل‌هایشان را می‌دیدند و گروه سوم هیچ آواتاری را مشاهده نمی‌کرد. اما این آزمایش جالب‌تر هم می‌شود. هرکدام از شرکت‌کنندگان پل‌هایشان را روی دستگاهی ساخته‌شده از ورقه‌های آلومینیوم، مبدل‌های لرزش، صفحه‌های آکریلیک، فنرها، و قاب‌های چوبی قرار داده بودند که با ایجاد لرزش‌هایی مخصوصی در قسمت‌های جلو و پشت پاشنه نوعی احساس حرکت کردن هنگام استفاده از فناوری واقعیت مجازی را ایجاد می‌کرد.

در هنگام آزمایش، اعضای هرکدام از گروه‌ها یک آواتار طراحی‌شده در کامپیوتر را در محیط مجازی دنبال می‌کردند. آن‌ها با هر قدمی که برمی‌داشتند لرزش‌های دقیقی را حس می‌کردند که حس راه‌رفتن بر روی یک راه آسفالت شده را برای آن‌ها شبیه‌سازی می‌کرد.

واقعیت مجازی

هرکدام از گروه‌ها در دو آزمایش شرکت کردند. آزمایش اول شامل حرکات فردی در فضای واقعیت مجازی و از دیدگاه اول‌شخص بود. از طرف دیگر آزمایش دوم آن‌ها را وادار به حرکت در قالب آواتارشان و در دیدگاه سوم‌شخص می‌کرد.

در پایان این آزمایش از شرکت‌کنندگان خواسته شد تا تجربیات شخصی خود را در چهار حوضه توصیف کنند:

  • من حس می‌کردم که کل بدنم در حال حرکت است (خود حرکتی).
  • من حس می‌کردم که انگار به سمت جلو گام برمی‌دارم (احساس راه‌رفتن).
  • من حس می‌کردم که انگار پاهایم به زمین برخورد می‌کنند (حرکت پا).
  • من حس می‌کردم که انگار در آن محیط حضور واقعی داشتم (دورحضوری).

واقعیت مجازی

طبق نظرات شرکت‌کنندگان، تجربه اول که شامل ترکیبی از دید اول‌شخص و لرزش‌های پا می‌شد درواقع احساس راه‌رفتن، حرکت پا و پدیده دورحضوری را تقویت می‌کرد. در سوی دیگر تجربه دوم که شامل دید سوم‌شخص و لرزش‌های پا می‌شد ظاهراً به احساسات خود حرکتی و دورحضوری در مقایسه با حالت عدم وجود آواتار لطمه وارد می‌کرد.

هرچند که بعید به نظر می‌رسد که در آینده‌ای نزدیک ما نسخه قابل فروشی از این کفش‌های حرکتی را برای فروش در اختیار خریداران ببینیم، اما این آزمایش‌ها نشان داد که این امکان وجود دارد تا ما مغزمان را قانع کنیم که در حالت نشسته ما به طور فیزیکی در حال حرکت در یک محیط واقعیت مجازی هستیم و این مسئله پتانسیل‌های بسیار زیادی را در حوضه‌های تمرین، آموزش، ورزش‌درمانی، بازی و بسیاری از مسائل دیگر ایجاد می‌کند.

منبع VRScout
ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.