اخبار و نقد بازی و نرم‌افزار واقعیت مجازی و واقعیت افزوده، بررسی هدست های واقعیت مجازی oculus , htc vive , valve index , PSVR

تفاوت بین HoloLens، Meta 2 و Magic Leap چیست؟

معایب و مزایای سه عینک واقعیت‌ترکیبی موجود در بازار ...

تفاوت بین HoloLens، Meta 2 و Magic Leap چیست؟

واقعیت افزوده شروع به وارد شدن به جهان اصلی کرده است. بخشی از آن مدیون ARKit و ARCore است. این ابزارهای منتشر شده، گوشی های هوشمند میلیون ها کاربر اپل و اندروید را به ماشین های دارای قابلیت واقعیت افزوده تبدیل کرده اند. در حالی که به طور قطع کاربردهایی عالی برای واقعیت افزوده ی همراه وجود دارد، آینده ی حقیقی واقعیت افزوده، هدست ها می‌باشند.

معروف ترین هدست های ماه های اخیر، Magic Leap One نام دارد. اخیرا سنهایزر شراکت خود با Magic Leap را با انتشار Ambeo AR One تثبیت کرد، Ambeo AR One نخستین هدفون صوتی سه بعدی است که برای استفاده با Magic Leap One تضمین شده است.

همچنین Magic Leap بودجه ای 500 هزار دلاری را برای ترغیب توسعه دهندگان و سازندگان مستقل جهت ایجاد برنامه های جدید برای Magic Leap One اختصاص داده است. این ها تنها دو مورد از برنامه های توسعه پس از کنفرانس تکنولوژی موفق Magic Leap در لس آنجلس در سال جاری هستند. موفق به حضور در این کنفرانس نشدید؟ نگران نباشید، ما تمام اطلاعات مربوط به این رویداد و آنچه معرفی شد را در اختیار داریم.

البته اگر شما یک کاربر اولیه هستید و نه یک توسعه دهنده ی نرم افزار، ممکن است کمی در انتخاب بهترین هدست واقعیت افزوده دچار سردرگمی شوید.

با توجه به آنچه گفته شد، می‌خواهیم بزرگترین تفاوت های بین معروف ترین هدست های موجود یعنی HoloLens مایکروسافت، Meta 2 و Magic Leap One نسخه ی Creator را شرح دهیم.

HoloLens

HoloLens مایکروسافت بدون شک برجسته ترین هدست بازار است. این قضیه شاید به علت تلاش های مایکروسافت در بازاریابی باشد یا شاید به خاطر این حقیقت ساده باشد که هیچ هدست دیگری در بازار ویژگی های قابل مقایسه با آن را ندارد (در این مورد نظرات مختلفی وجود دارد). با این وجود مایکروسافت با HoloLens گامی بزرگ در دنیای محاسبات فضایی برداشته است و راه را برای سایرین روشن کرده است.

هدست HoloLens نخستین هدستی است که می‌تواند تصاویر را به شکلی که انگار در دنیای واقعی هستند، به چشم ما برساند. HoloLens با مجموعه ای از حسگر ها و دوربین ها به طور مداوم فضای اطراف کاربر را اسکن نموده و نقشه ای سه بعدی از آن ناحیه ایجاد می‌کند.

این نقشه ی سه بعدی به HoloLens امکان تعامل با جهان را با راه هایی منحصر به فرد می‌دهد. اشیای مجازی می‌توانند طوری با نقشه ی گفته شده برخورد کنند که انگار واقعا با مبل یا کامپیوتر شخصی کاربر برخورد کرده و باز می‌گردند.

ویژگی دیگر این نقشه ی سه بعدی انسداد می‌باشد، به این معنا که اگر شما نقشه ی خانه ی خود را به درستی به دست آورده باشید و توپی مجازی را به سمت دیوار پرتاپ کنید، همانند دنیای واقعی، توپ برگشته و مثلا با حرکت به سمت آشپزخانه از دید شما خارج می‌شود.

ورودی اصلی اطلاعات در HoloLens حرکات بدن و کنترل صوتی است. با اینکه برخی دستگاه های بلوتوثی مانند صفحه کلید، موس و دسته های بازی با این هدست قابل استفاده هستند اما این سیستم رابط کاربری بسیار متفاوتی با دنیای صفحه های مسطح دارد.

اگرچه در قلب این سیستم ویندوز 10 وجود دارد، رابط کاربری آن به شما امکان می‌دهد آیکون های مشابه ویندوز را در هر جای فضای سه بعدی اطرافتان قرار دهید. بنابراین همان طور که شما آیکون بازی PlayerUnknown’s BattleGrounds را در گوشه ی سمت راست بالای دسکتاپ خود نگه می‌دارید، با HoloLens مثلا می‌توانید آیکون برنامه Word را بالای میز ناهارخوری قرار دهید.

سخت افزار این دستگاه شامل سه پردازنده می‌باشد: یک CPU و یک GPU که طبق گزارشات هر دو پردازنده ی Intel Atom هستند و همچنین یک پردازنده ی سفارشی برای پردازش داده های ورودی حسگر ها به نام HPU (واحد پردازش هولوگرافیک). این هدست شامل 2 گیگابایت رم و 64 گیگابایت حافظه است.

یکی از ایرادات نابه جای HoloLens میدان دید (FOV) محدود آن است. در ابتدا گوشه های تصویر به نظر بریده هستند اما با استفاده ی طولانی مدت، کاربر عادت می‌کند. با اینکه مشکل میدان دید با گذشت زمان کاهش می‌یابد، وزن هدست با استفاده ی طولانی به مشکلی جدی تبدیل می‌شود.

خارج از ردپای محدود این دستگاه در زمینه ی تعداد بالای فروش، مایکروسافت توانسته است یک کار را به شکلی سریع بع انجام برساند: ایجاد موفقیت آمیز یک اکوسیستم به نام Windows Mixed Reality. این نسخه ی مخصوص ویندوز 10 برای ترکیب تجربه ی واقعیت مجازی و افزوده با سیستم عامل ویندوز 10 طراحی شده است. حالا که HoloLens نزدیک به دو سال است که وارد بازار است، مجموعه ای از نرم افزار های کامل در حال راه یابی به فروشگاه ویندوز هستند. با ادامه ی این روند، مایکروسافت با رقیبان آینده فاصله گرفته و باید دید چه کسانی به این پلتفرم عادت می‌کنند.

Meta 2

شرکت Meta در سیلیکون ولی و در سال 2013 در پی یک کیک استارتر موفق تاسیس شد. پس از عرضه ی نخستین نسخه ی محصول در اواخر 2014 و کسب حمایت اقتصادی، این شرکت هدست بعدی خود یعنی Meta 2 را در فوریه ی 2016 معرفی کرد. در ماه های اخیر (اواخر 2017)، ارائه ی محصول به توسعه دهندگان آغاز شد.

برخلاف Microsoft HoloLens و Magic Leap One نسخه ی Creator، هدست Meta 2 دستگاهی متصل می‌باشد. یعنی برای عمل کردن نیاز به اتصال به یک کامپیوتر شخصی دارد و جهت استفاده در یک مکان ثابت طراحی شده است و قابلیت گشت زدن در دنیای واقعی را دارا نیست. Meta 2 که با ایده ی جایگزین شدن برای صفحه های نمایش دو بعدی طراحی شده است به درگاه ویدیوی کامپیوتر شما متصل می‌شود و عمل پردازش تصویر و ورودی حسگر ها توسط پردازشگرهای کامپیوتر متصل صورت می‌گیرد.

به محض اینکه Meta 2 را بر سر بگذارید، پس از جا خوردن از اندازه ی بزرگ این دستگاه، بلافاصله متوجه میدان دید وسیع آن می‌شوید که تقریبا سه برابر HoloLens می‌باشد. تصویر تولید شده بسیار خوب بوده اما مشکلی هم دارد.

هدست از یک سیستم ترکیب کننده ی بینایی نیمه کروی بزرگ استفاده می‌کند (علت اندازه ی ناجور دستگاه همین است). این مورد و همچنین میدان دید وسیع آن باعث ایجاد تصاویری نامعلوم نسبت به HoloLens می‌شود. به خاطر همین نکته من حین استفاده از Meta 2 برای ایجاد فوکوس و حفظ آن با مشکل مواجه بودم.

همانند HoloLens، هدست Meta 2 مجموعه ای از حسگر ها را ارائه می‌دهد و همچنین قادر به ایجاد نقشه ای از محیط برای انجام تعامل با دنیای واقعی است. این شامل حرکات بدن برای کنترل برنامه های واقعیت افزوده ی در حال اجرا می‌شود. به علاوه Meta 2 اجازه یک حرکت گرفتن و نگه داشتن را هم می‌دهد که به کاربر امکان حرکت دادن اشیای مجازی به شکل طبیعی را می‌دهد. اگرچه قابلیت گرفتن اشیا که به آن اشاره شد، کمی مشکل دارد.

با توجه به لزوم اتصال به کامپیوتر، گفته می‌شود Meta 2 نباید با هدست های HoloLens و Magic Leap مقایسه گردد. ولی در حال حاضر این محصول به علت تعداد کم هدست های موجود در بازار، دردسته بندی خاصی قرار نمی‌گیرد. زمانی که تعداد بیشتری از این محصولات وارد بازار شوند، دستگاه ها در دسته های مخصوص خود قرار می‌گیرند. به عبارت دیگر، فعلا محصولاتی از این قبیل که بر روی سر قرار گرفته و صفحه نمایش هایی دارند که آن سوی آن معلوم است را با هم مقایسه می‌کنیم.

Magic Leap

جدیدترین شرکتی که یک هدست واقعیت افزوده را پس از چند سال هیجان و تبلیغ به ما نمایش داده است، Magic Leap می‌باشد. اینجا می‌خواهیم ویژگی های هدست Magic Leap One نسخه ی Creator را با HoloLens و Meta 2 مقایسه کنیم.

می‌توان گفت Magic Leap One پلی بین HoloLens و Meta 2 است. این هدست نیاز به اتصال دارد ولی با Meta 2 متفاوت است. یک سیم HMD را به یک کامپیوتر کوچک متصل به ران وصل می‌کند که کار اصلی پردازش داده ها و گرافیکی را انجام می‌دهد. این می‌تواند باعث انزجار برخی مصرف کنندگان شود (البته نظر تیم Next Reality این بود که اکثر افراد با این موضوع مشکلی ندارند).

با توجه به مرکز پردازش متصل Magic Leap One و تصمیم شرکت در استفاده از موج بر برای لنز های نزدیک چشم، این هدست نسبت به HoloLens و Meta 2 بسیار کوچک تر بوده و در نتیجه ظاهر بهتری دارد. اندازه ی این دستگاه نسبت به رقبا بسیار نزدیک تر به عینک معمولی است. با این وجود هنوز راه زیادی تا یک طراحی ظاهری عالی برای جلب توجه کاربران سخت گیر وجود دارد.

اندازه ی کوچک تر دستگاه یک عیب بزرگ را به وجود آورده است: در دسترس بودن برای همه. برخلاف Meta 2 و HoloLens، این هدست هنوز برای استفاده ی افرادی که از لنز های طبی استفاده می‌کنند، تطبیق نیافته است (البته به گفته ی شرکت، لنز های طبی به زودی در دسترس خواهند بود). با اینکه دستگاه در آینده به لنز های طبیعی مجهز می‌شود اما از هدست های HoloLens و Meta 2 می‌توان بدون این مشکل استفاده است. از آن جایی که تقریبا 75% بزرگسالان ایالات متحده از انواع مختلف لنز های طبی استفاده می‌کنند، این می‌تواند مشکل باشد.

ویژگی دیگری که بر اثر تصمیم Magic Leap در استفاده از موج بر برای لنز ها به وجود آمده است، چیزی است که در HoloLens و Meta 2 اصلا وجود ندارد: عمق میدان. قابلیت تار کردن و فوکوس کردن روی اشیای مجازی احساس واقعی بودن بیشتری به آن ها حین استفاده از این دستگاه می‌دهد.

به طور کلی مجموعه ی حسگر های Magic Leap One قابل مقایسه با HoloLens است، اگرچه میدان دید وسیع تری دارد که حس حضور در دنیای مجازی را بسیار افزایش می‌دهد.

این دستگاه همچنین شامل حسگر های ردیابی چشم می‌باشد که هنگام ترکیب شدن با قابلیت های ردیابی دست، به کاربر گزینه های بیشتری برای تعامل و حضور در محیط مجازی می‌دهد. قابلیت کنترل دستگاه با چشمان تفاوت بزرگی برای آنان که از کار با دستانشان برای کنترل رابط کاربری واقعیت افزوده خسته شده اند، ایجاد می‌کند.

با توجه به آنچه گفته شد، باید دید که آیا این ویژگی ها برتری لازم را به Magic Leap برای متقاعد کردن کاربران HoloLens به تغییر پلتفرم را می‌دهند یا نه؟ به هر حال جنگ هدست های واقعیت افزوده شروع شده و قرار است رقابتی جذاب باشد.

منبع NextReality

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.